De nonnen van Navarone

Zuster Imelda vindt dat haar medezusters, volgelingen van Clothildis van Navarone, vandaag de dag leven als kleurloze wezens die nog in weinig verschillen van de gewone dagjesmensen.

Ze hebben geen uitstraling meer en dat heeft zo zijn invloed op het aantal roepingen.

Op een dag besluit ze de klok terug te draaien en weer te gaan leven zoals vroeger met een habijt en strikte regels want retro is in, zoals ze zelf verkondigt.

Religieuze deugdelijkheid, soberheid, boetedoening en gebed vormen voortaan weer de hoekstenen van hun geloof.

Maar vinden alle nonnen dat zo?

En wat is de mening van de twee paters die regelmatige bezoekers zijn van de nonnen.

Moeten zij ook teruggrijpen naar de pij?

Aan jullie om dit mee te maken.